Wydział Kultury dla Dzielnicy Mokotów m.st Warszawy,

Służewski Dom Kultury i Fundacja. DOC

zapraszają na wystawę plenerową, której wernisaż odbędzie się

7 stycznia o godz. 14.oo

Galeria Po Prostu, płot parku Dreszera od strony ulicy Puławskiej, Warszawa

Fotografia uliczna nie jest właściwie reportażem. Może być zdjęciem pamiątkowym czy wziętym prosto z albumu rodzinnego. Właściwie nie musi zdarzać się na ulicy, w mieście, ale nawet w głębi lasu czy na pustkowiu. Współczesny nurt tej fotografii – na pewno dokumentalnej i, choć często trudno w to uwierzyć, absolutnie prawdziwej – porywa robiących zdjęcia na całym świecie. Zapraszamy do zapoznania się z polską odmianą fotografii ulicznej. Obok zdjęć „ze świata, z zagranicy” pokazujemy – głównie oczami młodych ludzi nie zawsze zajmujących się zawodowo fotografią – „nasze” podwórka i zaułki. Jedni poczuwają się do kontynuowania drogi Eliotta Erwitta czy Roberta Doissneau, inni powołują się na nieskażoną fotografię Jacques Henri Lartigue. Jeszcze inni wychodzą zza biurka o godzinie 16 – wiadomo, gdy najpiękniej świeci słońce – poddając się rytmowi miasta.

Fundacja .DOC

www.fundacjadoc.org

Oto fragment wystawy polskiej fotografii ulicznej, która prezentowana jest w galerii Muzeum Drukarstwa Warszawskiego w budowie do 15 stycznia 2012 roku, obok ekspozycji „Street Photography Now” opracowanej przez Third Floor Gallery w oparciu o album Sophie Howarth i Stephena McLarena o tym samym tytule.

The nightlife in Cardiff, UK. Fot. Maciek Dakiewicz

Ruiny obozu dla uchodzdzcow z afganistanu. W szczytowym momencie mieszkalo tu prawie 400 tysiecy osob. Upadek cywilizacji. Fot. Wojciech Grzędziński, 22.01.2008 Pakistan, Peszawar

Krakow, Festival of street theatres on the streets of Krakow. Fot. Tomasz Wiech

wystawa potrwa do 3 lutego 2012

Warszawa ZaaNGażOwana.pl

Od kilkunastu lat mieszkańcy Warszawy odzyskują dla siebie miasto. Tworzą organizacje społeczne, które działają równie prężnie jak duże instytucje i mierzą się z naprawdę poważnymi problemami. Organizują wydarzenia kulturalne, które na stałe wpisują się w kalendarz miejskiego życia. Skrzykując się spontanicznie wokół jednego podwórka, kamienicy czy ulicy udowadniają, że aby „oswoić” przestrzeń miasta, wystarczy trochę autentycznej energii. Śladami Warszawy tworzonej oddolnie podążali młodzi fotografowie współpracujący z portalem Warszawa.ngo.pl. Przedstawiamy wybór fotoreportaży pokazujących, jak mieszkańcy naszego miasta biorą jego sprawy w swoje ręce.

Autorzy prac:

Tomek Kaczor

Jan Mencwel

Krzysztof Pacholak

Bartłomiej Ryży

zapraszamy od 4 listopada do 2 grudnia

Galeria Po Prostu, płot parku Dreszera, Warszawa

W listopadzie w Galerii Po Prostu można oglądać wystawę Domu Kultury Dorożkarnia pt „Korzenie Siekierek”. Autorkami prac są dwie malarki z Białorusi, Anna Emelianowa i Aleksandra Iwanowa. Wystawa będzie trwała do końca listopada.

http://www.korzeniesiekierek.pl/

http://www.dorozkarnia.pl/

 
JAZZ W PLAKACIE

Plakaty o tematyce jazzowej pojawiły sie w powojennej Polsce w drugiej połowie
lat pięćdziesiątych, kiedy na fali popaździernikowych zmian ten rodzaj muzyki
ponownie zagościł w salach koncertowych i klubach studenckich. Oceniany
w okresie stalinowskim jako gatunek dekadencki, niezgodny z wytycznymi
dyktowanymi przez komunistów, po roku 1956 przeżywał gwałtowny rozkwit,
będąc swoistym pokoleniowym manifestem zarówno muzycznym jak również
społecznym czy estetycznym. Festiwale i koncerty reklamowane były plakatami,
często projektowali je najwybitniejsi graficy tamtych lat, którzy zasłyneli już
wcześniej jako twórcy tzw. Polskiej Szkoły Plakatu.
Wystawa w Galerii Po Prostu na parkanie historycznego Parku Dreszera
zaprezentuje 30 reprodukcji wybitnych prac z lat 1956 – 2010.
Znaczna część plakatów projektowana była do najważniejszych imprez tego
gatunku muzyki – warszawskiego Międzynarodowego Festiwalu Jazzowego Jazz
Jamboree, Jazzu nad Odrą we Wrocławiu, Spotkań Wokalistów Jazzowych w
Zamościu, chorzowskiego Jazz w Kocyndrze czy Miedzynarodowego Festiwalu
Pianistów Jazzowych w Kaliszu.
Wsród twórców plakatów lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych należy
wspomnieć Jerzego Skarżyńskiego, Rosława Szaybo, Waldemara Świerzego,
Henryka Tomaszewskiego, Jana Młodożeńca, Bronisława Zelka. W póżniejszych
latach tematyką jazzową zajmowali się mn. Rafał Olbiński, Jan Sawka, Piotr
Młodożeniec, Andrzej Pągowski, Roman Kalarus, Eugeniusz Get Stankiewicz,
Wojciech Korkuć, Lech Majewski. Wspomniani wyżej graficy, swietnie znani
miłośnikom polskiego plakatu artystycznego, projektowali swoje prace w
bardzo różnych konwencjach. Wizualizując temat muzyki jazzowej na język
plakatu proponowali prace zarówno realistyczne jak również abstrakcyjne czy
surrealistyczne, bogate narracyjnie, ale także koncentrujące się na prostym
graficznym znaku, malarskie oraz wykorzystujące fotografię. Mam przekonanie,
że plenerowa wystawa plakatów symbolicznie wracająca je na właściwe im
miejsce na ulicy, będzie dla fanów jazzu nostalgicznym nieco przypomnieniem
graficznych ikon minionych imprez, dla wielbicieli polskiego plakatu wędrówką
przez jeden wybrany temat, zaś dla wszystkich pozostałych widzów będzie
stanowiła zachętę do uczestniczenia w cyklu letnich koncertów jazzowych w
Parku Dreszera.

Piotr Dąbrowski

Plakaty tworzące wystawę pochodzą z kolekcji Piotra Dąbrowskiego
Galeria Plakatu The Art of Poster
Polski plakat 1899-2010
www.theartofposter.com

„Papoje” – Dzień Dziecka w galerii „Po Prostu”

„Papoje” to tytuł wystawy dziecięcych prac, które zaprezentujemy na płocie Parku Dreszera. Autorkami prac są siostry – dziewięcioletnia Basia Bethencourt- Aguilar i dziesięcioletnia Zuzia Bethencourt- Aguilar, która swoje obrazy namalowała gdy miała 4 latka. Podczas wernisażu, dwuosobowa grupa cyrkowa Melodie Kruka, przedstawi artystyczny program dla dzieci, a my rozdamy przygotowane specjalnie na tę okazję prezenty dla dzieci i rodziców (opiekunów i opiekunek).

3 czerwca (piątek), godz. 18.00

Zuzia:

Basia:

„Taki czarny nienaganny mrok.
Grzech pierworodny, powszechny w myśli twej wszechobecny, że jednak coś nie tak. Że mogłoby być inaczej. Że przed następnym razem obiecuję poprawę, mimo iż niewykonalna ona, to jednak sie kajam codzień za błędy, których nie popełniłem jako człowiek. Za błędy które popełniłem jako ja, istota samonapędzająca swój tragizm, w imię rozwoju ciągłego.
A więc ja, robot.”

http://afterporty.blogspot.com/

Mówi się, że natura kobiety musi obudzić się sama.
Mówi się też, że kobieta ma podwójną naturę.
Nie zawsze jest to zrozumiałe i respektowane.
Nieważne, bo ta natura prędzej czy później sama się ujawni – niezależnie od opinii i poglądów.
Karalay weszła w świat kółek, spirali i labiryntów nagle, bez pamięci oddając się dzikości głosu swojego wnętrza.
To sprawia, że odbiór jej malarstwa może być tylko równie emocjonalny – albo kocha się te obrazy od pierwszego wejrzenia albo nie. Nic więcej nie można napisać, bo nie da się użyć słów chcąc opowiedzieć o malarstwie Karalay.

karalay-karalay.blogspot.com
karmelgrupa.blogspot.com

tytuł wystawy:

lov is sick

tytuł autora:

sama w sobie
imie-i-nazwisko.blogspot.com

obrazy:

pochodzą z wystawy „sale” by pap-si, podkowa leśna, 2005

tekst: (zamiast noty o autorze)

„Co zrobić z miłością kiedy nie ma gdzie odłożyć papierosa kiedy tli się we mnie błękitnym płomieniem posępny obraz zagłady zbijam się z tropu pokładami szczęścia oddycham oddycham powoli i beznamiętnie tylko spieniło się coś na powierzchni mnie na interfejsie do człowieka zakładam drugie majtki żeby nic nie czuć zakładam pas cnoty dzisiaj wieczór bo ciebie nie ma nie ma lustra ani odbicia w nim papieros parzy palce chcę już pisać tylko o papierosach o tym hologramie potrzeby złożonym w hołdzie tymczasowości chcę zapełniać wszystkie dziury mnie chcę odbierać telefony od Boga który skamle u moich stóp prosząc o przetrwanie o codziennie wybieranie tej samej narzuconej wizji nie mogę się z tym zgodzić krzyczę nie nie oddawaj mi moje zderzenia percepcyjne wciągam sweter przez głowę duszę się przez chwilę kłaki wełny wchodzą mi do ust i wcale nie jest ślisko jak przy porodzie.”

termin wystawy:

od około 14 lutego do około 8 marca 2011

miejsce wystawy:

otwarta galeria Po Prostu, płot parku Dreszera, Warszawa

imie-i-nazwisko.blogspot.com

lov is sick

Służewski Dom Kultury i Wydział Kultury dla Dzielnicy Mokotów m. st. Warszawy
zapraszają do Galerii Po Prostu na wystawę „MAM PRAWO”

niedziela 16 stycznia, godz 12.00
parkan parku Dreszera, ul Puławska, Warszawa

W nawiązaniu do grudniowych obchodów Dni Praw Człowieka, a w szczególności Dnia Praw Dziecka, Galeria Po Prostu zainicjowała temat plastyczny dla dzieci, pod tytułem „MAM PRAWO”.
Prezentowane prace, to rysunki dzieci z przedszkola Kolorowa Planeta w Podkowie Leśnej, najmłodszych uczestników i uczestniczek warsztatów plastycznych odbywających się w klubie Regeneracja w Warszawie, oraz nadesłane prace z Maniów i z Berlina.
Dzieci w szczególny sposób potrzebują, by dbać o ich prawa i traktować je poważnie. Bowiem to właśnie mali ludzie są odzwierciedleniem ludzi dużych. Więc uczmy się nawzajem i szanujmy każde, najdrobniejsze potknięcie i zauważajmy każde, najdrobniejsze zwycięstwo, zarówno względem dzieci, jak i dorosłych.

KARTA PRAW DZIECKA

Mam prawo:
- nie tylko do egzystencji, ale i do życia,
- do własnej osobowości. Nie jestem niczyją własnością,
- być równym każdej innej istocie ludzkiej bez względu na wiek,
- oczekiwać szacunku,
- być sobą, posiadać własną tożsamość,
- wyrażać moje myśli i uczucia, a także być wysłuchanym,
- pytać „dlaczego” i otrzymywać odpowiedź,
- być wychowywanym bez krzyku, bez lekceważenia czy poniżania,
- dorastać w swoim własnym tempie i oczekiwać akceptacji dla tego tempa,
- nie doznawać bólu fizycznego ze strony zagniewanych ludzi,
- być kochanym takim, jakim jestem,
- pod rozważnym kierownictwem, do myślenia we własnym imieniu i do podejmowania decyzji,
- do odpowiedzialności za siebie,
- do odczuwania radości, szczęścia, smutku, opuszczenia, złości i bólu,
- do wygrywania,
- troszczyć się i być przedmiotem troski, wychowywać i być wychowywanym, dawać i otrzymywać,
- sam kształtować swoje przekonania, wierzenia i normy,
- do wolności,
- uznawać i akceptować prawa innych wynikające z karty praw.

szanuj mnie, żebym szanowała innych
wybaczaj, żebym umiała wybaczać
słuchaj, żebym umiała słuchać
nie bij, żebym nie biła
nie poniżaj, żebym nie poniżała
rozmawiaj ze mną, żebym umiała rozmawiać
nie wyśmiewaj
nie obrażaj
nie lekceważ
kochaj mnie, żebym umiała kochać
uczę się życia od ciebie

(z kampanii „Dzieciństwo bez przemocy”)

Dziękujemy wszystkim dzieciom za wzięcie udziału w temacie plastycznym MAM PRAWO. Napłynęło do nas wiele pięknych prac. Wybrane wiszą na płocie parku Dreszera w Galerii Po Prostu do połowy lutego, a wszystkie będzie można obejrzeć tu, w galerii internetowej. Podstrona już powstaje, niebawem zamieścimy wszystkie prace, prosimy o odwiedzanie naszej strony.